Yaklaşmayın bana, lanetliyim ben. Nemesis lanetledi beni, kendimi tanımadan çok önce. Belki aylardır sürüyor lanetim ama sorsan bana ilk ne zaman başladı söyleyemem. Kendin de bilmiyorsun çünkü lanetli olduğunu iş işten geçene kadar. Ruhunun bedeninden ayrılıp duyguların erişemeyeceğin bir yıldız haline gelmeden göremiyorsun gözünün önündekini. Ne zamanki farkına varıyorsun, o zaman yükleniyor işte sırtına dünya. Bir anda ezilmeye mâhkum olmuş Atlas olarak buluyorsun kendini. Ama ne bir çığlık kopuyor ne bir gözyaşı dökülüyor çünkü sen düşüncelerini susturmaya mâhkum oluyorsun o an.
Mâhkumsun, yoksa düşüreceksin gökyüzünü… ve içindekileri. O günahsızları, sütten çıkmış ak kaşıkları, Tanrının en kıymetli ruhlarını. Onlar niye katlansın ki senin veballerine, her şeyi kendin mahvettin sonuçta. Kendin bozdun bütün dengeleri. Benim de lanetim bu işte. Kendi dengelerimi bozmak durmadan, asla ve asla uslanmadan.
Onların terazisi hiç bir zaman yanılmaz, çünkü sen tartamamışsındır. Sensindir eline geçen fırsatları asla kullanamayıp hep plansız programsız olan. Kıymet bilmeyip hayatının bütün dengelerini alt üst etmeye tutsak olan. Ama öyle acımasız bir lanet ki o ne geleceği zamanı ne varlığını kestirebiliyorsun, ne de ne zaman o döngüden çıkacağını. Ansızın yakalıyor seni, özellikle de o en savunmasız olduğun anlarda. Körsün ya aşkından, göremiyorsun da onun gelişini. Ne duyuyorsun, ne hissediyorsun ta ki “keşke” diyene kadar. Keşke yemeseydim, keşke yapmasaydım, keşke gitmeseydim ve en çok da içine saplanan o hançerinin sivri ucundaki keşke inanmasaydım. Keşke umudun gözümü boyamasına izin vermeseydim de bozmasaydım bu pamuk ipliğine bağlı dengeyi. Öyle hassas, öyle her an kırılmayı bekleyen bir şey ki o, nefes almaya korkar oluyorsun. Elinde tuttuğun o güçten sakınıp kapatıyorsun kendini kulelere. Değer mi diyorsun, değer mi bozmaya bütün dengelerini? Bu kahrolasıca laneti üstüne geri çekmeye değer mi hayatı yaşamak?
Peki neden o zaman bu çabalayış, sonu görünmeyen bu yolda ilerlemeyi seçmezsem ben neden lanetliyim? İşte kendini geri çekip düşündüğün o an anlıyorsun gerçekleri. Ya sana inandırılanın aksine zor olan dengeyi korumak değil de bozmaksa? Ya elinde tuttuğun bu güçten senin değil de diğerlerinin korkması gerekiyorsa? Ya senin lanet deyip geçtiğin bu şey aslında bir hediye ise? Ben senden özür dilerim Nemesis, kafamdaki susmayan seslerin senin çırpınışların olduğunu anlamamıştım. Gözümden dökülen yaşların senin benim gözümü açmak için kopardığın fırtınalar olduğunu bilemedim. Ama hepinizin huzurunda Styx Nehrinin üstüne yemin ederim ki bu saatten sonra kutsandığım bu gücü kullanmak için her şey yapacağım.
Hazırlayan: Ceylin Akaydın
Bir yanıt yazın